บทที่ 36 36 เสมอ

“ขอโทษทีครับ พอดีมัวแต่เตรียมทีเด็ดที่จะเอามาสู้กับคู่แข่งคนสำคัญ ก็เลยมาช้านิดหน่อย…” เอกณัฐจงใจลากเสียงทุ้มนุ่มชวนฟัง พร้อมกับส่งสายตาวับวับตรงมาที่บัวชมพูแบบไม่มีปิดบัง

คำพูดและสายตานัยน์ตากรุ้มกริ่มนั้นทำเอาเพื่อนร่วมงานในห้องประชุมถึงกับส่งเสียงฮือฮาแซวกันเบา ๆ พี่เอวาอมยิ้มกริ่มพลางส่ายหัวเบา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ